حق التالیف

باز، دنیای تصویرگرها بهتر است ؛ می شود بپرسی از قیمت ها و میزان پرداختی ها،قیمت ها با کمی تفاوت، ثبات منطقی ای دارند.

اما این نویسندگی...

شبیه رانندگی است ؛آن هم نه ازاین راننده های خطی،نه! بلکه راننده ی شخصی!

اینجا همه "شخصی" هستند.این جزیره های کوچک از هم جدا -نویسنده ها- از هر نهاد، موسسه ، ناشر ومجله .....هر اندازه زورشان برسد، می گیرند.

حالا این ایرادی ندارد تو هم می توانی به همین شکل از دیگران بگیری.

ولی وقتی بخواهی برای دیگران پرداختی داشته باشی حالا هی باید بدوی و بپرسی برای فلان سمت،فلان کارشناسی،فلان سفارش....قیمت چه قدر باید باشد؟ آن وقت با انبوهی از جواب های بی سرو سامان مواجه می شوی:

_ نمی دانم،با بقیه ی پرداختی ها واریز میشه..

- خب دیگه من راضی ام ،همین!

-نه .....من برای پول کار نمی کنم ،هر قدر بپردازند برایم مهم نیست اصلا بی خبرم..

-من چند جا کار می کنم ،خبر ندارم.کدوم پرداختی مال کدوم موسسه است.

...

خب، وقتی هم که یک نیرو بیاوری با هر ترفندی که بلد باشد ،هر قدر زورش برسد از بودجه برخواهد چید!